Дали Љупчо Златев, преку медиумот што го уредува, се обидува да ја вовлече Воената академија „Генерал Михаило Апостолски“ во медиумска пресметка со Петар Богојески? И уште поважно, дали преку јавниот притисок и претставувањето на институционалниот одговор како сопствен успех се создава впечаток дека една од најзначајните високообразовни институции во државата треба да постапува според агендата на еден медиумски уредник?

Ова се прашањата што се наметнуваат по последните настапи на Љупчо Златев, уредникот на Радио Лидер, кој од јавна критика на изјавите на Петар Богојески премина кон барање за преиспитување на неговата професорска позиција на Воената академија. И не застана тука. Откако Академијата соопшти дека доставените иницијативи ќе бидат разгледани од надлежните тела, Златев јавно го претстави тоа како прифаќање на неговата иницијатива против Богојески. Но, господине Златев, Воената академија не прифатила ничија пресуда! Таа соопштила дека ќе постапува согласно законите, Етичкиот кодекс и сопствените надлежности. Тоа е суштинска разлика која сериозен медиумски уредник мора да ја разбира. Разгледувањето претставка не значи дека подносителот е во право. Не значи дека професорот е виновен. Не значи ниту дека ќе следува санкција. Зошто тогаш институционалниот одговор се претставува како победа на иницијаторот? ВОЕНАТА АКАДЕМИЈА НЕ Е ДИСЦИПЛИНСКА ИСПОСТАВА НА „ЛИДЕР“! Станува збор за врвна високообразовна и научноистражувачка институција, задолжена за образование и професионално оспособување на идниот офицерски кадар на македонската Армија. Нејзиниот авторитет не смее да биде ставен во функција на нечие медиумско докажување. Нејзиниот углед не смее да се користи како трофеј во јавна пресметка. А нејзините надлежни тела не смеат да бидат изложени на очекување дека треба да испорачаат однапред посакуван исход. Тука се отвора особено сериозното прашање: дали со ваквото медиумско инсистирање се контаминира јавната перцепција за независноста на Воената академија, претставувајќи ја како институција што постапува по диктат на медиумска иницијатива? Златев има право да поднесе претставка. Но тоа право не му дава овластување да го присвојува институционалниот авторитет на Академијата, ниту да го претставува нејзиното законско постапување како сопствена победа. И тука доаѓаме до прашањето за неговата професионална доследност. 19 ОСНОВАНИ ПРЕТСТАВКИ ПРОТИВ „ЛИДЕР“! Не една. Не две. Деветнаесет! Во јавниот регистар на Советот за етика во медиумите на Македонија, преку одлуките на Комисијата за жалби, во периодот од 2017 до 2025 година се евидентирани 19 основани претставки против медиумот „Лидер“. Станува збор за документирани одлуки за прекршување на новинарските и професионалните стандарди, а не за произволни политички квалификации. Да бидеме прецизни: тоа се одлуки против медиумот, а не деветнаесет лични пресуди против Љупчо Златев. Но нели токму главниот и одговорен уредник треба да покаже посебна чувствителност кон професионалната одговорност во сопствената редакција? Како е можно уредник на медиум со ваков етички биланс да настапува со толкава категоричност кога станува збор за професионалната иднина на друг човек, без притоа да објасни што презел за сопствените утврдени пропусти? И тоа не е единственото непријатно прашање. Во 2019 година Хелсиншкиот комитет за човекови права јавно го осуди личното изразување на Љупчо Златев, оценувајќи го како шовинистичко и мизогино. [embed]https://mhc.org.mk/news/ostra-osuda-za-novinarite-i-mediumite-koi-shirat-seksistichki-i-omalovazhuvachki-govor-kon-zhenite/?utm_source=chatgpt.com[/embed] Истата проблематика — достоинството на жените и одговорноста за јавниот говор — денес се користи како основа за неговото барање за преиспитување на академскиот статус на Богојески.Helsinski-komitet-za covekovi-prava-za-internet-portalot-Lider.mk Дали Златев тогаш побара одговорност за сопственото однесување со истата строгост со која сега бара институционални последици за Богојески? Или професионалните и моралните стандарди стануваат особено важни само кога треба да се применат врз некој друг? Да потсетиме и на случаите со навредливите и заканувачки јавни пораки на универзитетскиот професор Димитар Апасиев. Кога во јавноста се појавија зборови за стрелање и бесење, дали „Лидер“ со ист интензитет бараше постапување од неговиот матичен универзитет? Дали испрати писмена иницијатива? Дали побара преиспитување на неговиот професорски ангажман? Ако постојат такви иницијативи, нека бидат објавени. Но ако нема, тогаш е сосема оправдано да се побара објаснување зошто во случајот со Богојески се инсистира и на неговата професионална позиција. И ЗАТОА ПРАШАЊЕТО НЕ Е САМО ШТО КАЖАЛ БОГОЈЕСКИ, ТУКУ ШТО ТОЧНО САКА ДА ПОСТИГНЕ ЗЛАТЕВ СО ВАКВОТО ИНСТИТУЦИОНАЛНО ИНСИСТИРАЊЕ? Дали станува збор за принципиелна грижа за академската етика? За лично уредувачко убедување? Или за селективна иницијатива што заслужува дополнително испитување на нејзините мотиви? Не постојат јавно потврдени докази дека зад иницијативата стои политичка нарачка. Но јавноста има право да бара транспарентност за нејзината основа, критериумите и начинот на кој се користи медиумското влијание. Особено кога последиците што се бараат можат да се одразат врз професионалниот статус и угледот на конкретно лице. Воената академија не смее да биде ставена во ситуација да се правда пред медиумски уредник зошто не постапила според неговите очекувања. Нејзина обврска е да ги утврди фактите, да ги почитува правата на засегнатите лица, да ја заштити академската слобода и да одлучува без надворешен притисок. И ако Златев навистина се повикува на институционален интегритет, тогаш треба токму тоа да го почитува. Не со претставување на одговорот на Академијата како сопствен успех. Не со медиумско навестување на санкции. И не со создавање јавна атмосфера во која законската постапка се доживува како натпревар за тоа дали иницијаторот ќе го добие посакуваниот исход. Воената академија постоела пред оваа медиумска полемика и нејзиниот углед не смее да биде потчинет на неа. На крајот, прашањето за професионалната одговорност мора да важи за сите. И за професорите. И за новинарите. И за уредниците. И за институциите. Затоа, пред повторно да побара преиспитување на туѓа кариера, Љупчо Златев би можел јавно да одговори што презел по 19-те основани претставки против медиумот што го уредува. А до Воената академија останува една порака: Вашиот авторитет припаѓа на институцијата, на државата и на академската заедница — не на „Лидер“, не на Љупчо Златев и не на кој било што преку медиумски настап очекува институционална пресуда по сопствена мерка. ВОЕНАТА АКАДЕМИЈА НЕ Е ПРОДОЛЖЕНА РАКА НА МЕДИУМСКА РЕДАКЦИЈА. И НЕ СМЕЕ ДА СТАНЕ!

The post ДАЛИ МЕДИУМСКА ИНИЦИЈАТИВА СЕ ПРЕТВОРА ВО ПРИТИСОК ВРЗ ВОЕНАТА АКАДЕМИЈА? СЛУЧАЈОТ БОГОЈЕСКИ И 19-ТЕ НЕПРИЈАТНИ ПРАШАЊА ЗА „ЛИДЕР“ appeared first on Politika.